பேதை

அன்பா, கார் முகில்கள் கரைந்து வழிந்த

பாதையில் உன் பார்வை சாரல் தீண்ட

முதன்முறையாய் நனைந்தேன் நானும் ,

 

தனிமை தீயாக தலையணை நீயாக

தவித்து காத்திருந்தேன் தட்டாத கதவருகே

கனவில் நினைவில் நீயிருந்தாய் என்னருகே ,

 

கல்லூரி சென்றேன் கனவே நீஅங்கே

கண் இமைக்காமல் வியந்து ரசிக்க கைத்தட்டி

கலைத்து சொன்னாய் மெய்யென்று ,

 

சாலையில் கொட்டிய நீரில் நம் பிம்பம் கண்டு

சலசலத்து சிரித்தது மழை ,இருவர் ஒரு நிழல்

தேட மாரி பொழிந்தன மலர்களெல்லாம் ,

 

உந்தன் அன்புக்கு அடிமையானேன்

உண்மை காதல் கொண்டு உன்னையே சரணடைந்தேன்

நம்மேல் நம்பிக்கை பிறக்க நாணம் இழந்தேன்

விவரமறியாமல் விரல் தொட விட்டுக்கொடுத்தேன் ,

 

மெல்ல மெல்ல இழை படித்தாய் ,அங்காங்கே

உயிர் பறித்தாய், பருவத்தை பதிவு செய்தாய்,

பல உணர்வுகள் பார்த்து ரசித்தாய்,கூடலில்

கொள்ளை இன்பம் என்றாய்,

 

உண்ட இல்லை சாலையிலே உணர்ந்தேன் காலையிலே ,

திகைத்து திணறி அழுதேன் அவனிடம்

அன்பா என்றேன் அவ்வளவே என்றான் ,

காதல் என்றேன் காமம் வரைதான் என்றான் ,

 

வேரின் காதல் பூக்கும் வரையன்று ,கனிக்கும் வரை,

தாயின் காதல் கருவறை வரையன்று கல்லறை வரை,

உன் காமம் முடிந்தாலும் ,என் காலம் முதிர்ந்தாலும்

நெஞ்சினில் உயிர் வாழ்கின்ற உன் நினைவது

மறந்தாயோ என் கனவே …

 

Leave a Comment

Translate »